Waarom zou je WEL onderzetters gebruiken?

Ik hou van mannen met een ruwe stem. Ik hou van mannen die praten, zingen, woorden achter elkaar plakken met een ruwe, kraakachtige, *ikhebdringendhoningnodiginmijnearlgrey* stem. Mannen die over de liefde, het leven, een kruiwagen, of plintjes verven praten met een diepgaande filosofisch zwaarwegende donkere stem. Mannen als Matt Berninger, Joe Purdy, Bob Dylan, Mark Knopfler, en Eddie Vedder.. ik hou van ze stuk voor stuk, en intens. Mannen ik zal jullie nooit inwisselen voor een Mika, een Micheal Jackson of zelfs niet John Mayer. Praten jullie alsjeblieft door, al is het over de kanariekooi verschonen, kippenvel heb ik op en top….

Daar zit ik dan om 07.36, op de grond met een kopje koffie in mijn linkerhand en mijn laptop op schoot. Om mij heen al mijn spullen in dozen, planken ontschroeft, kasten gedemonteerd. Ik ga verhuizen.

In de afgelopen drie, vier maanden ben ik vrijgezel geworden na een lange relatie, en ben ik iemand nieuws tegengekomen, ik ben mijn eigen bedrijfje gestart, ik heb een tweede baantje genomen als marketeer, mijn vader is erg ziek geworden, en nu ga ik verhuizen naar een andere stad. Zowat alles om mij heen wat bekend en vetrouwd was is veranderd..veranderd, gemuteerd, getransformeerd, gefluctueerd, gewijzigd of gewisseld. En terwijl ik tussen een hoop dozen, papieren, en schilderijen op de grond zit, opzoek naar die ene rode draad in de afgelopen weken besef ik dat die er zeker loopt. Ik ga binnenkort een aantal mensen een hele dikke knuffel geven, mensen die wat er ook veranderd, mijn dikke nooitindeknooprakende rode draad zijn.

Ik heb een vraag.

Wat is jouw nummer? Welk liedje vind jij, de lezer van deze twee regels, zo ontzettend gruwelijk mooi dat….

Wat is jouw nummer?

Op een koude woensdagmiddag op de fiets bedenk ik me dat alles relatief is. Relatief in verhouding tot, en te vergelijken met…vooral het verleden, misschien de toekomst of voorzichtig met het heden. En toeval, er is zo ontzettend veel toeval. Toeval bepaald soms wat we eten op een woensdagavond, welke vacature we tegenkomen op een maandagochtend, en welk nieuw iemand we leren kennen op een zaterdagavond. Tegen iemand aanlopen die we al jaren niet gezien hebben…een flyer vinden op straat die ons leidt naar een feestje waar we een oude buurjongen tegen het lijf lopen wiens beste vriend de liefde van je leven blijkt te zijn. Toeval bepaald veel. Maar lees het niet verkeerd, dit betekend niet dat je voor al deze acties niets hoeft te doen. Je moet eropuit, op plaatsen zijn..mensen moeten je tegen kunnen komen, buurjongens moeten je aan kunnen spreken en flyers moeten tegen je aan kunnen waaien. Er zijn = toeval, toeval = er zijn. Of ben ik gewoon moe :)

Soms gebeurd er iets naars. Iets naars waardoor je na gaat denken, erg veel, erg lang en oh erg onnodig. Je denkt alleen te willen zijn, jij en je fles likeur… de donkere liedjes van John Mayer en een snuggie (zie Tell Sell).

Soms moet je dan gewoon de deur achter je dichttrekken, ho letterlijk dit hoeft nog niet perse figuurlijk..take your time. De deur dichttrekken en eropuit! Hoppa de wereld in. Met mensen praten, met mensen lachen, met mensen eten, en vooral met mensen op de foto terwijl je een plastic bierbekertje vasthoudt. Zo ben ik vrijdag naar het verre Amsterdam vertrokken met vriend Gijs die voor onderweg een complete lunch inclusief een liter versgeperste Jus en broodjes brie had meegenomen. Om vervolgens fotografiemuseum FOAM in te stappen en Amsterdam af te zoeken naar de World Press Photo tentoonstelling, terwijl je onderwerg chocola eet, en ansichtkaarten op de bus doet voor vrienden (‘het is hier maar koud maar gelukkig smaakt het eten goed’). Een weekendje naar een gratis festival in Belgie was ook een goed plan. Een duurzaam festival, gratis, en dat was te merken aan het ontbreken van een CVketel in de 10persoonstent waarin ik s’nachts sliep. Ik heb nog nooit zo vredig opgerold in mijn bh-hempje-tshirt-trui-capuchontrui-slaapzaktotovermijnoren gelegen na een dag bandjes luisteren, biertjes drinken, en gekke foto’s maken. -6 Mij kon de kou me wat..ik sliep tussen de muziekmakende Belgen. Toen ik thuiskwam zondag en brak mijn koelkast-ingredienten tot een bord spaghetti stond om te toveren, besefte ik dat ik het weekend 5 gemiste oproepen en 8 smsjes had van mensen die zich afvroegen hoe het met me ging en of ik het wel trok.

Soms gebeurd er iets naars…iets waardoor je na gaat denken, nee beseffen: ….damn wat heb ik veel goede, lieve en leuke mensen om me heen.

Wat zet je op een blog en wat niet? Ik vind schrijven heerlijk, en doe het het liefst elke dag en over alles wat ik zie en meemaak. Maar ik ben 23, en er gebeurd op dit moment veel, heel erg veel… En als het gaat om het bijhouden van een blog speelt er een stuk persoonlijke ethiek. Wat stuur ik de wereld in en wat niet? Wat is gepast om te schrijven en wat niet? Wat wil ik overbrengen en wat zeker niet?

Zet je op een blog dat je vader niet lang meer te leven heeft? Dat hij 2 weken geleden tehoren heeft gekregen dat er iets niet goed is en dat hij nu is opgenomen in het ziekenhuis met een ziekte aan zijn hartspier, dat beide hartkleppen lekken en zijn hartfunctie is afgenomen tot 30%. Zet je op een weblog dat de kans maar 30% is dat je vader over 5 jaar nog rondloopt, dat hij 48 is en waarschijnlijk de 53 niet meer haalt. Kun je op een blog kwijt dat er een lichte erfelijkheidsfactor van 10% speelt, waardoor jij en je broertje voor de zekerheid getest moeten worden in het AMC?

Laat je de hele wereld lezen dat je het gevoel hebt dat je keihard met beide benen op de grond wordt gezet. Wil je dat mensen weten dat je het ene moment heel hard kan lachen om een verhaal, en het volgende moment in huilen uit kan barsten opzoek naar iemand die je vertrouwd. Wil je dat mensen weten dat links nu rechts is, en dat boven onder kan zijn. Ik heb maar besloten dat ik komende dagen doe wat goed voelt. Op dit moment wil ik dit verhaal kwijt, morgen misschien weer niet en dan wis ik dit bericht. Wat ik niet ga doen is me drukmaken om wat andere mensen deze week van iets vinden..

 ik lucht mijn hart…. dat had mijn vader misschien jaren geleden moeten doen.

Met een lege maag en een behoefte aan groenten-aardappelen-vlees bereid door een moeder in de keuken, stap ik in de trein. Het is een drukke week geweest, een volle week. Met een sollicitatie, heel wat gesprekken over de plannen van een nieuw project, werk, studie en het socializen met zo’n 28 verschillende mensen heb ik mijn portie wel even gehad.  Ik heb even behoefte aan niemand anders dan mijn moeder. Iemand die je eten maakt, en je rugzak volstopt met eten voor de dag erna. Iemand waartegen je in eenrichtingsverkeer hele verhalen kunt vertellen zonder dat je je druk hoeft te maken dat je te weinig vragen terugstelt. Iemand waarbij je gewoon voor de televisie kunt gaan hangen terwijl je op visite bent. Iemand die jou door en door kent, en je soms met de neus op de feiten weet te drukken. Het mag dan niet hip zijn, eten bij moeders, maar met een volle maag stap ik tevreden in de trein terug naar huis.

Je gaat opweg naar het terras voor een drankje in de zon, en je komt 3 uur later terug met een kleurtje op je wangen, een tophumeur en energie voor 10.

Sommige mensen maken je dag.

Heerlijk is dat als je eens een dag helemaal niets gepland hebt. Gister wakkerwordend met een slaperig vriendinnetje naast me, begon ik de dag met goede gesprekken en een theedrinkend ontbijtje. Toen mijn logee haar autotje instapte om toch wat nuttige dingen te doen, ging ik op mijn gemakje mijn mail checken. Ik had een vrije dag en helemaal niets gepland, heerlijk denk ik terwijl ik nogmaals op het knopje van de waterkoker druk en bedenk wat ik met mijn vrije dag ga doen.

 Na 15 minuten gaat mijn telefoon, een vriendin is toevallig verdwaald in Eindhoven, en zoekt iemand om mee op het terras te vertoeven. Uiteraard zit ik een half uur later op mijn fietsje want ik had toch nog geen plannen. Terwijl ik opweg ben naar een cappucino in de zon belt Sven. ‘ Inge ik ga om 4 uur de barbeque aansteken, jerre en jeroen komen ook, ben je van de partij?’ , en zo reis ik later die middag van het terras door naar Helmond voor gemarineerde kip en glaasjes rose. Als ik later op de avond richting het station naar huis fiets blijkt mijn huisgenootje in diezelfde trein te zitten en is mijn dag compleet. Drukkletsend reis ik  met haar richting Eindhoven. Heerlijk niets plannen, en je geen moment vervelen.

Ik was vandaag bij mijn opa en oma, want ja ook dat hoort bij pasen. Om een uur of twee kom ik aan in een rood autotje met als medepassagiers mijn tante, neefjes en nichtje en broertje Ruud. Meteen is mijn oma druk in de weer, en krijgen we een stuk gebak voor onze neus en een kop koffie. Ze heeft alleen niet op mijn broertje gerekend (wat geen rare inschattingsfout is maar toch), en daardoor heeft ze het koffiezetapparaat alleen bijgevuld met extra water en geen extra koffie. De koffie blijkt erg slap en mijn oma zit meteen in de stress. ‘Ja David, kom dan ook helpen’ roept ze naar mijn opa die opsprint en zijn verhaal over zijn zelf uitgeprinte visitekaartjes gemaakt in een powerpoint-format (het schattigste wat je ooit hebt gezien) moet afbreken om mijn oma in de weg te lopen in de keuken. Als we inmiddels aan de toastjes en later de soep zitten, is mijn oma’s stresslevel inmiddels nog verder gestegen en wanneer ik vertel over de voorlichtingsdagen deze week die ik mede heb georganiseerd zie ik haar alleen de kamer rondscannen opzoek naar lege glazen en kruimels. De friet die niet optijd gebakken is, en die normaal gesproken toch altijd binnen exact 7 minuten bruin is, en die later bij het gerecht geserveerd moet worden dan eigenlijk de bedoeling is zorgen voor rode wangen. En als we uiteindelijk onze jassen aanhebben en ze ons zwaaiend gedag zegt, hoor ik haar opluchtend zuchten.. pasen dat hebben we weer gehad. Ik was vandaag bij mijn opa en oma, en ik voel me bijna schuldig, maarja ook dat hoort bij pasen.